De 'Wereldkaart ten gebruike bij het onderwijs in de natuurkundige aardrijkskunde' (1875, 6 bladen, 127 x 182 cm, zie fig. 1) van de ook met hun atlas niet zo fortuinlijke Kan en Posthumus verging het niet veel beter. Op de hoofdkaart staan vrij duidelijk aangegeven de vegetatiezones, zeestromen en isothermen, minder duidelijk de dieptelijnen en erg opvallend het gebied van het 'drijfijs der polen'. Weliswaar kreeg deze wandkaart op de 'Parijsche Aardrijkskundige Tentoonstelling' een zilveren medaille, maar uitgever Brinkman verkocht de kaarten daarna aan Voltelen, die ze weer verkocht aan Ten Brink, die er rond 1910, ondanks de in de fondscatalogus vermelde "zeer verlaagden prijs", nog steeds mee in zijn maag zat. Geluk bij een ongeluk was het dat al die informatie in de vorm van isothermen, isobaren, isorachiën, isogonen en isoklinen (zie fig. 2), etc. op de hoofdkaart en op de vier van een afstand onduidelijke wereldkaartjes daaronder niet zo snel verouderde.
 



Het is niet verwonderlijk dat er na de experimenten van Van Otterloo en van Kan en Posthumus in Nederland vrijwel geen echt fysische schoolwandkaarten meer zijn uitgegeven (de in de jaren '50 van de twintigste eeuw door Wolters uitgegeven Wenschow-reliëfkaarten zouden misschien fysisch genoemd kunnen worden). Als een school niet genoeg had aan de fysische kaartjes in atlassen, en per se kaarten met klimaattypen, isothermen, zeestromen, winden, bewolking, neerslaghoeveelheden, etc. aan de muur wilde zien, kon zij altijd nog in Duitsland terecht (bijvoorbeeld voor de 'Physikalischer Wandatlas' van H. Haack).