Money, and lots of it – and then you’re as important as only monarchs and ministers were in bygone days. There’s a lot of ‘new’ money around today, and those who have it want to show it off. All you have to do is ask the architects of luxurious villas, or the designer of unimaginably expensive cars and yachts. In an age like ours, flaunting its nouveaux riches, there’s a very strong tendency to believe that art, too, depends entirely on money. The more people with money, the more patrons and the more customers for expensive articles like works of art. And the greater the competition, the higher the standards. It’s something quite new in Art History to see how it’s simply taken for granted that wealth will gild itself with art. Where there is great art, there must be great prosperity. Those who can give expensive commissions have become almost as important as the artists themselves. This is something both Marxists and capitalists agree upon.

We leven in een wereld waarin geld, veel geld mensen plotseling een aanzien geeft, dat vroeger alleen vorsten en patriciërs toekwam. Er is veel nieuw geld en dat moet gezien worden. Vraag het de architecten van luxueuze villa’s en de ontwerpers van onwaarschijnlijk dure auto’s en jachten. In zo’n tijd van nieuwe rijken is men nog meer dan anders geneigd om te denken dat ook kunst volledig afhankelijk is van geld. Hoe meer mensen met geld, hoe meer opdrachtgevers en kopers van luxegoederen zoals kunstvoorwerpen. En hoe meer concurrentie, hoe hoger de kwaliteit. Nog nooit is er in de kunstgeschiedenis zo vanzelfsprekend van uitgegaan, dat rijkdom zichzelf verguldt met kunst. Waar grote kunst is, moet welvaart heersen. Wie dure opdrachten kan geven, is bijna net zo belangrijk geworden als de uitvoerder ervan, de kunstenaar. Daar zijn marxisten en kapitalisten het over eens.

Elf eeuwen lang, tussen het eind van de 4de eeuw en 1453, was het Byzantijnse rijk het centrum van de wereld én een brug tussen Oost en West. Bijzondere en zeer zeldzame reliekhouders, ragfijn bewerkte houten kruizen, unieke iconen en prachtige christelijke voorstellingen op parelmoer schelpen. Unieke kunstwerken door pelgrims als souvenir ooit meegenomen uit het Heilige Land.

After the 16th century - when voyages of discovery led to the development of trade routes by sea - silver objects in filigree found their way to the West. European rulers such as Louis XIV, Frederik Willem van Brandenburg and Amalia van Solms began to build up collections and displayed them in special cabinets. But nearly all these collections have been lost, dispersed or melted down. The only one to be preserved is that of the tsars. New research has been carried out into the extensive collection of filigree pieces assembled by Peter the Great and Catherine the Great. The original collection has been reconstructed from the many departments of the Hermitage. It consists of objects made in China, India and Indonesia specially for the European market. These are ancient secrets that have been rediscovered in the rich collections of the State Hermitage Museum in St Petersburg.

Na de 16de eeuw – toen er door de ontdekkingsreizen handelsroutes over zee ontstonden – vonden de zilveren objecten in filigrein hun weg naar het Westen. Europese vorsten zoals Lodewijk XIV, Frederik Willem van Brandenburg en Amalia van Solms begonnen te verzamelen en toonden hun collectie in speciale kabinetten. Maar bijna alle verzamelingen zijn verloren gegaan, verspreid geraakt of omgesmolten. De enige collectie die bewaard bleef, is die van de tsaren. Naar de omvangrijke verzameling filigreinobjecten die Peter de Grote en Catharina de Grote hebben aangelegd, is nieuw onderzoek verricht. De oorspronkelijke verzameling is uit vele afdelingen van de Hermitage gereconstrueerd. Het betreft voorwerpen die in China, India en Batavia zijn gemaakt, speciaal voor de Europese markt. Het zijn oude geheimen die zijn herontdekt in de rijke verzamelingen van het Staatsmuseum de Hermitage in Sint-Petersburg.

In Europa ontstond vanaf 1890 in de architectuur en toegepaste kunst een nieuwe stijl, die in internationaal verband de Franse benaming art nouveau kreeg. De stijl is ook bekend geworden onder de Duitse term Jugendstil. In Oostenrijk spreekt men van Wiener Sezession (‘afscheiding’), in Spanje van Modernismo, in Italië van Stile Liberty en in Rusland van stil modern.

Russia was one of the first countries in the middle of the 19th century to take up the new invention of photography. It soon had a rapidly growing number of practitioners, both professional and amateur. As the technique became ever simpler and more accessible, its potential began to be fully exploited and photographs came to be part of everyday life in many layers of society. By the late nineteenth century a family without at least one cherished family portrait would have been rare.

Rusland was midden 19de eeuw een van de eerste landen die de nieuwe uitvinding van de fotografie oppikte. In korte tijd groeide het aantal beoefenaars, zowel beroepsmatig als op amateurbasis. Toen de techniek steeds eenvoudiger en toegankelijker werd, begon men haar potentieel volledig te benutten. Foto’s werden onderdeel van het dagelijks leven in grote delen van de bevolking. Eind negentiende eeuw was een familie die niet tenminste één gekoesterd familieportret had, al een zeldzaamheid.

In 1991 the paintings and drawings of Caspar David Friedrich from the Hermitage were exhibited at the Metropolitan Museum in New York and the Art Institute in Chicago. This was the first opportunity the American public had had to become acquainted with the work of the great German Romantic painter. In the catalogue the art historian Robert  Rosenblum wrote: ‘Only a few decades ago, Caspar David Friedrich (1774-1840) had the status of an underground cult figure in America [...] it was long possible, especially in French and Anglo-American museum territory, to ignore this master’s existence as totally as it was ignored in many histories of modern painting written before the 1960s.’

In 1991 werden de schilderijen en tekeningen van Caspar Friedrich uit de Hermitage tentoongesteld in het Metropolitan Museum in New York en het Art Institute in Chicago. Het was voor het eerst dat het publiek in de Verenigde Staten van Amerika kennis kon maken met het werk van de grote Duitse romantische schilder. In de catalogus schreef de kunsthistoricus Robert Rosenblum: ‘Only a few decades ago, Caspar David Friedrich (1774-1840) had the status of an underground cult figure in America […] it was long possible, especially in French and Anglo-American museum territory, to ignore this master’s existence as totally as it was ignored in many histories of modern painting written before the 1960s.’