Once infected with the virus of collecting glass, your life is enriched with a fulfilling pastime. Weekend are dedicated to finding that one missing piece. On holidays potential sources are visited with the hope of encountering that one piece that is missing. Finding that rare piece is an ever lasting adrenalin kick one seldom forgets. A collection is never complete and is always subject to improvement. That is the trill of collecting. In your hunger for pieces that compliment your collection be aware off not purchasing pieces that are not worth the value of the raw material alone. In this article I have outlined some pitfalls for the novice collector that should be noted when buying art nouveau and art deco glassware.

De Koninklijke Plateelbakkerij Rozenburg (1883-1917) vervaardigde aardewerk en porselein dat internationaal werd bewonderd. De gloriedagen van de Haagse fabriek zijn nauw verbonden met de namen van ontwerper Colenbrander en directeur Kok.

During the Twentieth Century, there has been a fundamental change in attitude towards in terms both of its design and its function. This century has become a period of revolution in jewellery design, and the history of how jewellery has changed reflects much of the social history of our times.

Nederland had zijn eigen Oriënt: vanaf 1900 duiken Indische motieven, technieken en voorstellingen op in de Nederlandse kunst, bouwkunst en vooral toegepaste kunst. Ietwat later begint de grote hausse in reizen naar Indië, die vooral wordt aangejaagd door affiches met exotische landschappen, gewassen en vrouwen. Tegenwoordig zijn affiches verzamelobjecten. Frans Helling decoreert er zijn Indische restaurant mee.

De doorbraak van de moderne architectuur, in de vorm van de art-décostijl, vindt op hetzelfde moment plaats als de emancipatie van de vrouw in de jaren twintig. Beide kunnen op dezelfde weerstand rekenen van een groot deel van het publiek, en beide raken in de loop van de jaren dertig helemaal uit de gunst.

In geen andere periode in de geschiedenis is de band tussen architectuur, beeldende kunst en het dagelijks leven zo sterk geweest als tijdens de art déco. Mensen woonden in die stijl, omgaven zich ermee en kleedden zich erin. De vrouw werd van een uitstalkast van de rijkdom van haar echtgenoot tot een wandelend totaalkunstwerkje.

Zoals de art nouveau de uitdrukking is van het goede leven van de Europese burgerij gedurende de belle époque, waar de eerste wereldoorlog een hardhandig einde aan maakte, zo is de art déco de perfecte spiegel van het stormachtige moderne leven van het interbellum.

Op de internationale tentoonstelling van Antwerpen in 1930 leek het alsof België zich in korte tijd de elegante en verfijnde decoratie- en ontwerpprincipes had eigen gemaakt waar de Franse ontwerpers de wereld in 1925 mee verrasten. Belgische decoratieve schilders en beeldhouwers, meubelmakers, ensembliers en vooral keramisten traden overtuigend naar voren.

De cultuurpolitiek van Mussolini stimuleerde de moderne kunst, met als gevolg een grote hoeveelheid kunst die zich inzette voor propaganda voor het nieuwe regime. In Londen is nu een keuze te zien uit een grote collectie propaganda- en toegepaste kunst uit Genua. Hoe modern waren die kunstenaars eigenlijk? En is propaganda wel kunst?

In de jaren twintig en dertig putten ontwerpers inspiratie uit de meest uiteenlopende exotische culturen. Naast de 'art nègre', de Maya- en Aztekencultuur, Polynesië en Sumatra was dat voor alles de Egyptische beschaving van de farao's. De directe aanleiding voor de Egypte-rage was de spectaculairste archeologische vondst van de eeuw: de ontdekking van het graf van Toet-Anch-Amon in 1922.