Op het eerste gezicht lijken de kleren, die onze achttiende-eeuwse voorouders droegen voor ons ‘vreemd’ en ‘onlogisch’, maar wanneer we deze mode in een historische context plaatsen blijkt het een en ander echter als vanzelfsprekend uit elkaar te volgen. Aan het begin van de 18de eeuw werd het laatzeventiende- eeuwse strenge, verticale en nauwsluitende silhouet verlaten voor een soepel vallende, wijde lijn. De robe volant of sac, zoals hij in ons land werd genoemd, was oorspronkelijk bedoeld als deshabillé of informele dracht maar zou al snel aan terrein winnen buiten het boudoir. Hij bestond uit drie delen: een openvallende, enkellange japon met halflange mouwen en een stelsel van platte plooien op de rug; een driehoekig borststuk of devant-de-gorge (dat letterlijk ‘vóór de borst’ betekent) en een rok. Deze driedelige samenstelling van een japon zou de gehele 18de eeuw gehandhaafd blijven en pas na de Franse Revolutie plaats maken voor japonnen uit één stuk.

Kaitag is a small district in Daghestan's mountains. It consists essentially of two villages, and probably never had a total population much over 7,000 people. Spectacular silk embroideries were produced there from at least the 17th century to the early 20th century.

Kaitag embroideries are done on a cotton ground, usually around 2' x 4', made of several pieces joined together before being embroidered with silk floss. The embroidery technique is relatively unusual, the floss being laid onto the surface of the ground cloth in parallel lines and then tacked down (couched). This results in nearly all the silk being on the same side of the textile, with very little of it visible on the back side. The style of drawing is also quite characteristic, tending to be highly irregular and fluid, rather than angular. The embroideries were apparently made for three broad classes of use, and reasonable guesses of which use a particular one had may be made from the designs on it.

Folk art is a window into the consciousness of a people. The items nomads made for their personal use thus yield genuine insight into their cultures and ways of life. Of course, the converse is true as well: Knowledge about nomadic peoples gleaned from other sources help illuminate the uses and meanings of their textiles.

In this article, I wish to focus on woven bags in the nomadic societies of Western and Central Asia.