Een van de belangrijkste kenmerken van de Nederlandse kunst van de zestiende eeuw - een die kunsthistorici voor grote problemen stelt - is de nieuwe bijbelse iconografie van vele voorstellingen. Het gaat om schilderijen en prenten die een verhaal of gelijkenis uit het Oude of Nieuwe Testament voorstellen, zoals 'Abraham zendt Hagar in de woestijn', 'Jozef legt de dromen van de farao uit', 'de Verloren Zoon' en 'de roeping van de apostel Mattheus' - thema's die in de zestiende eeuw als zelfstandig onderwerp van de voorstelling geheel nieuw zijn, of in elk geval als hoofd-onderwerp van een prent of schilderij in de late middeleeuwen niet voorkwamen. Kenmerkend voor deze voorstellingen is dat ze, anders dan traditionele laat-middeleeuwse voorstellingen van bijbelverhalen, geen sporen vertonen van kerkelijke leertradities, bepaalde devotie-vormen, allegorische bijbeluitleg, en legendaire vertellingen, maar direct lijken terug te gaan tot de Schrift.

Elf eeuwen lang, tussen het eind van de 4de eeuw en 1453, was het Byzantijnse rijk het centrum van de wereld én een brug tussen Oost en West. Bijzondere en zeer zeldzame reliekhouders, ragfijn bewerkte houten kruizen, unieke iconen en prachtige christelijke voorstellingen op parelmoer schelpen. Unieke kunstwerken door pelgrims als souvenir ooit meegenomen uit het Heilige Land.