Silenus is one of the most enigmatic characters in Greek Mythology. He can be recognized in art by his visual iconography as old, fat and balding, slumped over while usually riding a donkey, often almost sliding off if not held up by someone – often another satyr – or something. Normally shown as a subsidiary figure in Dionysus stories and representations, named leader of mostly anonymous satyrs and generally overpowered by wine, he is nonetheless often emblematic of some vital knowledge, including being thought sufficiently wise or experienced to be a tutor of the young Dionysus:

“Yet intoxication inspired Silenos’s wine-hazed mind with special knowledge and powers of prophecy.”

Alan Darr, head of the department of European Art at the DIA, discusses a Iris Bud Vase, of hard-paste porcelain with gilt brass mount, by Taxile Doat, French, 1851-1939.

In Epe hebben vele kunstenaars gewoond en een van de bekendste is wel Chris Lanooy geweest, die voornamelijk werkzaam was als pottenbakker, maar daarnaast tevens kunstschilder, ontwerper van glas, behang en textiel (o.a. damast)  was. Hij heeft bijna 30 jaar in Epe aan de Heerderweg (nu nr. 30) in huize “Hedda” gewoond.

door Ruben Aardewerk

Kasteel Duivenvoorde te Voorschoten is ieder jaar, van april tot en met september toegankelijk voor het publiek. Tevens wordt ieder jaar een kleine tentoonstelling georganiseerd van voorwerpen uit de eigen collectie. Dit jaar worden zeventiende- en achttiende-eeuwse `drinkglazen' geexposeerd, onder het thema 'Ons Vrolijk Buytenleven'. De radgravures op twee glazen herinneren aan dit buitenleven op het landgoed Duivenvoorde.

De hier beschreven glazen bokaal met deksel werd in 1986 verworven in Engeland. Bij een eerste beschouwing werd de nieuwsgierigheid al meteen geprikkeld door de inscriptie en de niet verklaarde initialen die in de fraai gegraveerde voorstelling op de kelk voorkomen.

Beschrijving van het 19e eeuwse aardewerk van Petrus Regout dat in zijn fabriek in Maastricht gemaakt werd.

An enthrallingly display of Iznik ceramic tiles and flatware was exhibited at the Eretz Israel Museum, Tel Aviv, Israel. Norman A. Rubin reviewed the exhibition that displayed the fascinating history of the Iznik potters and their magnificent craftsmanship.

Al in het midden van de 16de eeuw werden lakwerk, zijde, thee, suiker, meubelen, specerijen en porselein vanuit China via Macau naar het Westen verscheept. In 1602 werd de Verenigde Oost-Indische Compagnie opgericht, en zo ontstond een zeer lucratieve handel tussen Nederland en China. Porselein was een geliefd artikel en vond gretig aftrek onder een brede laag van de Nederlandse bevolking. Dit porselein was gedecoreerd met een blauwe kobaltoxide en versierd met Chinese motieven zoals lange lijzen, pagodes, berg- en rivierlandschappen, draken en feniksen en boeddhistische gelukssymbolen of paviljoens. Het speciaal voor de export geproduceerde porselein wordt chine de commande genoemd: de vorm en/of de voorstelling werd ontleend aan een westers voorbeeld.

In de jaren ’50 van de 18de eeuw trok de economie in Nederland aan en kwam er langzaam maar zeker weer vraag naar luxueuze consumptieartikelen. Bovendien was als gevolg van de Zevenjarige Oorlog (1756-1763) de productie van faïence en porselein in Oost-Frankrijk en Duitsland weggevallen. Dit bood goede kansen voor het starten van een porseleinfabriek in Nederland. 

In en rondom het kleine stadje Arita op het Zuid-Japanse eiland Kyushu lagen tientallen ovens, waarin sinds het begin van de 17de eeuw het porselein werd gebakken dat over de hele wereld werd uitgevoerd. In Europa is Japans porselein dan ook vooral bekend in de vorm van exportporselein. Deze tentoonstelling richt zich echter op een heel ander soort: het porselein dat geproduceerd werd voor de Japanse binnenlandse markt, afgestemd op de smaak van de Japanse consument. De motieven werden ontleend aan Chinese en Japanse schilderstijlen of Japans textiel, de vormen van de voorwerpen waren gericht op de Japanse eetcultuur.